ما به یک احساس خالی دلخوشیم
ما به گل های خیالی دلخوشیم
در کنار سفره ی اسطوره ها
ما به یک ظرف سفالی دلخوشیم
مثل اندوه کویر و بغض خاک
با خیال آبسالی دلخوشیم
سرمی نهم بر بالش اندوه خویش
با همین افسرده حالی دل خوشیم
در هجوم رنگ در فصل صدا
با بهار نقش قالی دلخوشیم
آسمانِ ما: حجم سرد یک قفس
با غم آسوده بالی دلخوشیم
گرچه اهل این آسمان نیستیم
لیک؛با هوای این حوالی دلخوشیم
